Nederlands Tweede Taal: Gusmang

Ik ben vijftig jaar oud en afkomstig van Bali. Binnenkort woon ik al elf jaar in België. Ik groeide op in Bali en woonde er tot mijn 26ste. Toen mijn vader overleed, veranderde alles. Als oudste zoon voelde ik me verantwoordelijk voor mijn moeder, drie broers en zus. In 2001 besloot ik naar Italië te verhuizen om te werken en zo mijn familie financieel te helpen.

Vrienden van mijn familie hielpen me aan een visum. Ik sprak toen nog geen Italiaans en werkte eerst als poetsman. Na drie maanden had ik al zelf werk gevonden in een hotel in Milaan. Ik had hotelschool gevolgd in Bali en ervaring opgedaan in een vijfsterrenhotel, maar de taal was een uitdaging. Overal hingen post-its met Italiaanse woorden. Na drie maanden kreeg ik een vast contract, en zes maanden later werd assistent-frontofficemanager.

Ja, in Milaan heb ik iets meegemaakt dat mijn leven veranderde. Tijdens een avondshift kwam er iemand het hotel binnen met een pistool. Hij richtte op mijn hoofd en eiste geld. Ik raakte niet gewond, maar het liet een diepe indruk na. De dag daarna heb ik ontslag genomen en ben ik teruggekeerd naar Bali. Ik kwam er opnieuw tot rust en leerde allerlei massagetechnieken.

Daarna ben ik teruggegaan naar Italië voor een nieuwe start. Niet meer in een hotel, maar als zelfstandig masseur deze keer.

Tijdens een vakantie in Bali leerde ik André uit Waregem kennen. In 2014 kwam ik bij hem op bezoek in België en ik ben gebleven. Samen startten we Frangipani Bali, een wellness met Balinese massages. Later kwam er ook een B&B bij. Toen André ziek werd, heb ik die gesloten, maar de wellness is nog altijd mijn passie én levenswerk.

In het begin wel. De cultuur is anders, alles is gepland (lacht). Het eerste jaar was te veel: werken, studeren, renoveren … Ik wilde alles tegelijk doen en kreeg een burn-out. Alleen André wist dat. Ik herkende mezelf niet meer. Maar het tweede jaar ging beter. Ik begon de Belgische cultuur te begrijpen en voelde me steeds meer thuis. Nu ben ik een echte Belg. Alles staat netjes in mijn agenda.

Met veel plezier. Ik keek uit naar de lessen. Soms was het wel frustrerend, want André en zijn vrienden spraken dialect. Als ze samen zaten, begreep ik er niets van. Uit protest ben ik een jaar gestopt met de opleiding, tot André beloofde om ook mooier Nederlands te spreken. Daarna ben ik terug begonnen.

Heel veel. Dankzij de opleiding kan ik nu alles zelf doen: klanten ontvangen, mails sturen, met de bank praten. André zei altijd: “Leer de taal, dan kun je alles zelf regelen.” Toen hij in 2023 overleed, kon ik zelfstandig verder. Dat was zijn grootste cadeau aan mij.

Dat ik het allemaal zelf kan. En ik voel dat André ook trots zou zijn. Hij leerde me sterk te zijn, en om af en toe nee te zeggen (lacht).

Een: leer de taal. Dat is het venster op de wereld. Als je de taal spreekt, zijn er zoveel mogelijkheden. Twee: probeer alles. Zeg niet te snel ‘dat is niet mijn job’. Soms moet je gewoon doen. En drie: denk positief. De laatste woorden van André waren: “Alles komt goed.” Dat zeg ik nog elke dag tegen mezelf.